top of page
"İçindeki büyük patlamaya izin ver. Çünkü evren bile böyle oluştu!"
Yakışına Bırak...
Sonsuzluğun başlangıcından 13,5 milyar yıl sonraydı.
Hiçliğin kalbinden, yokluğun en sıcak halinden tam 13,5 milyar yıl sonra;
10 Aralık 1978 tarihinde her şeyin varlığının ortasında buldum kendimi.
Ben var olduğumda var oldu galaksiler, yıldızlar, gezegenler…
Bilmediğim her şey kara deliklerin kalbinde gizlendi.
Kalbim 200 milyar yıldızın oluşturduğu Samanyolu Galaksisi’nin önemsiz bir yıldızının çevresinde dönen, adına Dünya koyulmuş bir gezegenin üzerinde atmaya başladığında var olmuş olabilirim.
Evren öyle bir yer ki; sonsuzluğun ortasında buldum kendimi.
Sağım, solum, önüm, arkam “sonsuz” Biliyorum ki beynim; bilginin sonsuzluğu ile gelişiyor.
Kalbim; sevginin sonsuzluğunu yayınlıyor. Coşkunun, hüznün, neşenin sonsuzluğa yayılmasını sağlıyor. Bir piyanonun tuşlarına dokunuyorum; notalar sonsuz.
Kalbim, beynim, müzik, evren..
Hepsi sonsuz…
Bitmiyor, tükenmiyor.
O zaman sonsuzluk dörtnala…
Sonsuzlukta var olmaya…
bottom of page